Bağlama eğitiminde nota okuma ne kadar değerliyse, kulaktan çalma (dinleyerek çalma) becerisi de bir o kadar değerlidir. Bu iki beceri birbirinin alternatifi değil, tamamlayıcısıdır; kulak eğitimi gelişmiş bir müzisyen, hem daha hızlı öğrenir hem de daha rahat doğaçlama yapabilir.
Kulak eğitimine başlamanın en basit yolu, çok bilinen ve kısa bir ezgiyi (örneğin bir çocuk şarkısı) notaya bakmadan, sadece dinleyerek bağlamada bulmaya çalışmaktır. İlk denemelerde yanlış perdelere basmak tamamen normaldir; önemli olan kulağın doğru sesi tanıyıp, elin o sesi arama alışkanlığı kazanmasıdır.
Bu çalışma sırasında, önce ezginin başladığı sesi bulmak, ardından bir sonraki sesin öncekinden daha mı yüksek yoksa daha mı alçak olduğunu ayırt etmek, adım adım ilerleyen bir yöntemdir. Zamanla öğrenci, iki ses arasındaki mesafeyi (aralığı) kulakla tahmin edebilir hale gelir.
Düzenli dinleme alışkanlığı da kulak eğitiminin ayrılmaz bir parçasıdır. Sadece bağlama değil, farklı enstrümanlarla çalınan müzikleri dikkatli dinlemek, kulağı melodik ve ritmik yapılara alıştırır. Bu dinleme, pasif değil aktif olmalıdır — yani sadece duymak değil, duyduğunu analiz etmeye çalışmak önemlidir.
Kulaktan çalma becerisi geliştikçe, öğrencinin nota okuma hızı da dolaylı olarak artar; çünkü kulak, notadaki bir sesin ne kadar "doğru" göründüğünü daha hızlı değerlendirebilir hale gelir. Bu iki beceri, birbirini besleyen bir döngü oluşturur.
Özetle, bilinen kısa ezgileri dinleyerek bulmaya çalışmak, aralıkları kulakla tahmin etmeyi öğrenmek ve düzenli, aktif dinleme yapmak, bağlamada kulak eğitimini geliştirmenin temel yöntemleridir.