Bağlama öğrenen pek çok kursiyer, bir parçayı olabildiğince hızlı çalabilmeyi bir başarı ölçütü olarak görür. Ancak hız, doğru bir temel üzerine kademeli olarak inşa edilmesi gereken bir beceridir; aceleyle kazanılan hız, genellikle beraberinde teknik hatalar getirir.
Sağlıklı bir hız artırma sürecinin ilk adımı, parçayı önce çok yavaş ve tamamen hatasız çalabilmektir. Bu aşamada hedef hız değil doğruluktur; her nota net, her geçiş temiz olmalıdır. Yavaş tempoda dahi zorlanılan bir bölüm, hızlandırıldığında çok daha büyük bir sorun haline gelir.
Hız artırma sürecinde küçük adımlar atmak önemlidir. Metronomu birden büyük sıçramalarla değil, örneğin her seferinde 4-5 vuruş artırarak yükseltmek, elin ve zihnin yeni tempoya uyum sağlamasına zaman tanır. Bir tempoda hata yapılmaya başlandığında, bir önceki güvenli tempoya dönülmelidir.
Zor geçişleri izole ederek çalışmak, genel hız artırma sürecini hızlandırır. Bir parçanın tamamını hızlandırmaya çalışmak yerine, en zorlayıcı bölümü ayrı bir alıştırma haline getirip önce onu hızlandırmak, sonra parçanın bütününe entegre etmek, daha verimli bir yöntemdir.
Gevşeklik de hız için kritik bir unsurdur; gergin bir bilek veya parmak, hızlı hareketi fiziksel olarak engeller. Hız çalışmaları sırasında ellerde gereksiz gerginlik hissedilirse, tempo düşürülmeli ve gevşeklik yeniden sağlanmalıdır.
Özetle, önce yavaş ve hatasız çalabilmek, küçük adımlarla tempo artırmak, zor geçişleri izole etmek ve gevşekliği korumak, bağlamada sağlıklı ve kalıcı bir hız gelişiminin temel ilkeleridir.